Vergifnissondag

Vandag, op die vooraand van die Groot Vastyd, vind ons ‘n interessante naasmekaarstelling van vas en vegifnis. Jesus gee ons voorskrifte oor die vas, en maan ons om te fokus op ons innerlike lewe eerder as die uiterlike vertoon van vroomheid, terwyl hy ons waarsku teen die gevare van rykdom, en ons daarop wys dat ons ons harte moet bewaar, want “waar julle skat is, daar sal julle hart ook wees”. Tog word hierdie woorde voorafgegaan deur Sy leer oor die belangrikheid van vergifnis, en word daar vir ons gesê dat ons vergifnis deur die Vader afhang van ons gewilligheid om ander te vergewe.

Die Groot Vastyd is ‘n tyd van bekering en ‘n terugkeer na God. In vandag se liturgiese tekste hoor ons van Adam se verdrywing uit die Paradys, wat ‘n weerspieëling is van ons vervreemding van God. Soos Adam word ons geroep om tot die Vader terug te keer, en Jesus Christus voorsien ons van die manier waarop ons dit moet doen. Ons word gevra om onsself met Adam te vereenselwig in die besef en die soeke na die oorkoming van ons verwydering van God.Wall-Painting-Christ-in-Glory-Shrewsbury-3433a-

Hierdie reis terug na God is egter nie maar sommer net ‘n individuele  besigheid nie. Ons word nie as afsonderlike individu’e gered nie, maar as lidmate van Christus se Liggaam. Soos die Heilige Antonius die Grote dit stel: “Ons lewe en ons dood is met ons naaste. As ons ons broer wen, het ons God gewen, maar as ons ons broer tot skande is, het ons teen Christus gesondig.”

Dit is waarom die Kerk ons aan die begin die Groot Vastyd tot vergifnis oproep. Ons begin hierdie reis terug na God deur met ons broers en susters versoen te raak, want soos die Apostel Johannes vir ons sê: “As iemand sê: Ek het God lief – en sy broer haat, is hy ‘n leuenaar; want wie sy broeder wat hy gesien het, nie liefhet nie, hoe kan hy God liefhê wa hy nie gesien het nie?”

‘n Soldaat het vir Abba Mina gevra of God bekering aanvaar. Na die ou man hom baie dinge geleer het, het hy gesê: “Sê vir my, my liewe mens, as jou mantel geskeur is, gooi jy dit weg?” Hy antwoord: “Nee, ek maak dit reg en gebruik dit weer.” Toe sê die ou man vir hom: “As jy so versigtig is met jou mantel, sal God nie ewe versigtig wees met Sy skepsel nie?”

Uit die Gesegdes van die Woestynvaders

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 26 Februarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

Die Laaste Oordeel

Vandag, waar ons al nader kom aan die Groot Vastyd, word ons herinner aan die ontsagwekkende werklikheid van die oordeel wat kom, waar Jesus, saam met Sy engele, weer in heerlikheid sal kom. En Hy kom vir die Laaste Oordeel. Dié oordeel is nie net iets wat aan die einde van die tyd sal plaasvind nie, want ons word met elke oomblik van ons lewens geoordeel. Maar daar is ‘n sekere finaliteit aan die oordeel waarvan ons vandag hoor, want dit kom aan die einde van die geskiedenis en het ‘n beslissende aard.last_judgement_full

Hierdie oordeel het ‘n vreesaanjaende aard, en ons moet dit nie te maklik verwater nie. Dit herinner ons daaraan dat die lewe ‘n ernstige besigheid is en dat wat ons doen, gevolge het. Maar waarop ons geoordeel word, is nie eenvoudig ‘n lys van dade van wat ons gedoen of nie gedoen het nie, of reëls wat ons nagekom het of nie nagekom het nie. Die oordeel wat hier ter sprake is, het veelmeer te doen met ons verhouding met God en met mekaar. Ons sal geoordeel word na aanleiding daarvan of ons Jesus Christus in ons medemens herken het, veral dié in nood.

Die Heilige Johannes Chrysostomos stel dit dat die belonings wat die saliges te wagte is, die belonings is wat die Vader vir hulle berei het, terwyl die vloek wat die verdoemdes te wagte is, nie deur God berei is nie, maar deur hul eie optredes. God verlang daarna dat ons onder die saliges moet tel, wat die rede daarvoor is dat Hy voortdurend na ons uitreik en ons na Hom toe probeer trek. En die gronde waarop ons geoordeel sal word – of liewer, hoe ons onsself oordeel, want dit is ons eie handelinge wat ons oordeel – is of ons op hierdie liefde gereageer deur Hom in diegene om ons raak te sien.

Hoe maklik is die dinge wat die Heiland van ons hande verwag nie! Hy sal op die Oordeelsdag nie sê: “Ek was in die gevangenis, en jy het my vrygelaat” nie. “Ek was siek, en jy het my genees” nie; net maar dit: jy het My besoek, jy het na my toe gekom.”

Die Heilige Johannes Chrysostomos

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 19 Februarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

Om weer tuis te kom

Waar ons vandag voortgaan met ons voorbereiding vir die Groot Vastyd, hoor ons Jesus se welbekende gelykenis van die Verlore Seun. Deur ons die verhaal te vertel, toon Jesus Christus vir ons wat bekering beteken. Om tot bekering te kom, is nie bloot om beter te probeer vaar, of om onsself deur ons eie pogings te probeer verander nie. Dit is veelmeer om ons verhouding met ‘n liefdevolle Vader te herstel, ‘n verhouding wat gebroke geraak het toe ons Hom die rug toegekeer het.prodigalson

Hierdie gelykenis toon ons hoe die seun, wat sy erfporsie met ‘n losbandige lewe deurgebring het , “tot sy sinne” gekom het. Met die besef dat selfs sy vader se arbeiders beter daaraan toe was as hy, het hy besluit om huis toe te gaan, al was dit bloot as ‘n huurling. Maar sy vader was verheug en het sy lankverlore seun verwelkom met ‘n feesmaal om te toon hoe verheug hy was om sy seun weer te sien. Die doel van die gelykenis is om te toon hoe die Vader daarna verlang dat ons ons bekeer en ons weer na Hom toe wend, en Hy verwelkom ons met groot liefde wanneer ons dit doen. Soos die Heilige Petrus Chrysologus dit stel:

‘Hy het hom om die hals geval en gesoen’. Dit is hoe die vader sy eiesinnige seun teregwys; hy gee hom nie slae nie, maar  hy soen hom. Die krag van die liefde het die oortredings oorgesien. Die vader het die sondes van sy seun verlos met ‘n kus, en hulle met sy omhelsing bedek, om sodoende nie die oortredinge bloot te stel , en om om die seun te verneder nie. Die vader het die seun se wonde so genees dat dit nie ‘n litteken of merk gelaat het nie. ‘Salig is hulle’, se die Skrif, ‘wie se oortreding vergewe is en wie se sondes bedek is.’ “

Die woorde “tot sy sinne gekom” is hier belangrik, want die seun het besef  dat sy hele identiteit besig was om vernietig te word. Die Vaders leer ons dat deur van God af weg te val, ons onderworpe raak aan bederf en geleidelik vernietig word. Dit is deur terug te keer na ons Liefdevolle Vader wat na ons uitreik, en deur weer in ‘n verhouding met Hom te tree, dat die bederf omgekeer kan word, en dit is wat ons in staat stel om waarlik tuis te kom, nie net by ons Vader nie, maar ook by ons ware self.

Christus kies hulle wat staan. Staan op en hardloop na die kerk. Hier is die Vader en die Seun en die Heilige Gees. Hy wat jou in die geheime plekke van jou hart dinge hoor oordink, hardloop jou tegemoet. Terwyl jy nog ver is. Hy sien jou en hardloop jou tegemoet. Hy sien  binne in jou hart.

Die Heilige Ambrosius van Milaan

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 12 Februarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

‘n Voorbeeld van Bekering

Vandag dui die begin van die Triodion aan terwyl ons ‘n tyd van voorbereiding vir die Groot Vastyd begin. En vandag, op die Sondag van die Fariseër en die Tollenaar, hoor ons Jesus se gelykenis wat die selfbehaaglikheid van die Fariseër in teenstelling bring met die nederige boetvaardigheid van die Tollenaar. Dit is geen toeval dat die Kerk hierdie Evangelielesing kies om die toon vir die tyd wat kom, aan te dui nie. Dit waarsku ons nie net teen die gevare van vas nie, maar dit rig ons ook op die ware doel van ons Vastyddissipline.pharisee-and-publican

Die Vastyd is ‘n tyd waarin ons geroep word om ons Christelike lewe te verdiep, en die klem te laat val op die dissiplines van gebed, vas en aalmoes gee. Dit is ‘n tyd vir bekering, om ons weg te keer van sondige of afleidende gedrag, om ons te re-oriënteer, en ons blik op Jesus Christus te vestig. Maar deur hierdie gelykenis vir ons te vertel, waarsku Jesus ons ook van die gevare van sodanige godsdienstige bedrywighede. As dit ons lei na verwaandheid en selfvoldaanheid, kyk ons die kern van waaroor ons asketiese pogings gaan, mis, want, soos die Heilige Cyrillus van Alexandrië vir ons sê: “Verwaandheid word deur God vervloek en gehaat.”

Deur hierdie Evangelielesing te kies om dié tyd in te lui, hou die Kerk die Tollenaar aan ons voor as ‘n voorbeeld van bekering, en in hom sien ons die ware doel van hierdie vastyd. Hy het tot ware selfkennis gekom, erken sy totale afhanklikheid van God, en kan maar net uitroep: “O God, wees my sondaar genadig!” Om by daardie soort nederigheid uit te kom, is soms ‘n lewenslange taak, want ware nederigheid kan nie nageboots word nie, maar leer ‘n mens gewoonlik deur ‘n lang en pynlike stryd aan.

Die werklik nederig persoon hoef homself nie te vergelyk met diegene rondom hom nie; en hy hoef homself nie te regverdig nie. In plaasdaarvan is alleenlik maar bewus van hul eie ontsaglike behoefte aan God se genade. Waar ons hierdie heilige tyd nader, laat ons bid dat God ons sal help groei na daardie soort nederigheid.

Hy wat vergifnis vir sy sondes will kry, het nederigheid lief, maar as hy iemand anders veroordeel, verseël hy sy eie boosheid. Net soos wat water en vuur nie kan meng nie, so sluit self-regverdiging en nederigheid mekaar uit.

Die Heilige Markus die Askeet

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 5 Februarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Uncategorized

Here, help my

Vandag is die laaste Sondag voor die begin van die Triodion, en die liturgiese tyd wat ons voorberei vir die Groot Vastyd. En om ons vir hierdie tyd van bekering voor te berei, gee die Kerk ons die verhaal van Christus se ontmoeting met die Kananése vrou.

miracle-exorcism-of-daughter-of-the-canaanite-woman

Hierdie Evangelielesing kan vir ons nogal skokkend voorkom. Toe die Kananése vrou Jesus smeek om haar dogter te genees van besetenheid deur ‘n duiwel, het Hy amper kort-af geantwoord en volgehou dat Hy net na die Jode gestuur is en nie na die Kananése, wat die Jode verag het, nie. Tog het die vrou volhard en op die ou end het Jesus nie net haar kind genees nie, maar ook haar groot geloof geprys.

Die Heilige Johannes Chrysostomos sê vir ons dat Jesus Christus geweet het hoe hierdie vrou sou reageer, en dat hy stuikelblokke in haar pad geplaas het ten einde haar te toets. Sy het nie net volhard nie, maar dit ook met groot nederigheid gedoen.

Terwyl ons ons vir die Groot Vastyd begin voorberei, word ons weereens daaraan herinner dat wat God van ons wil hê, ‘n nederige hart is. Nederigheid is ‘n groot misterie. Ons kan waarskynlik voorbeelde gee van vals nederigheid en die soort skynheiligheid wat mense ‘n afkeer in die Christen-geloof gee. Tog is ware nederigheid geweldig magtig en die Woestynvaders leer ons dat dit die een deug is wat die demone nie kan naboots nie.

Die nederigheid wat hierdie vrou getoon het, het haar nie ‘n vloerlap gemaak wat maar net alles aanvaar wat aan haar gesê is nie. Sy het groot moed aan die dag gelê deur met haar versoek te volhard en was vasbeslote om, ten spyte van alle stuikelblokke, vol te hou. Dit is trouens juis in die erkenning van hierdie behoefte dat sy bereid was om haarself as die minste van almal te sien, en dit is hierin dat ons haar ware grootheid sien.

Hy wat die liefde verkry, kan nie misluk nie. 

Die Heilige Makarios die Grote.

 

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 29 Januarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

Saggéüs, klim af

  Lukas 19:1-10

Vandag hoor ons die Heilige Lukas se vertelling van die bekoorlike en tog uiters prikkelende bekering van Saggéus. As tollenaar word hy deur sy eie mense as ‘n uitgeworpene beskou omdat hy met die Romeinese besetters saamwerk en homself in die proses verryk het. Toe Jesus in Jericho kom, het Saggéus, omdat hy Hom wou sien, en omdat hy klein van persoon was, in ‘n wildevyeboom geklim. Wetend dat hy daar is, het Jesus Christus tot hom geroep om af te klim en gesê dat Hy na sy huis toe kom. Saggéus het met vreugde gereageer en Jesus Christus in sy huis verwelkom, en beloof om die helfte van sy eiendom aan die armes te gee en om almal wat hy afgpers het, viervoudig terug te betaal.Zacheus

Saggéus was duidelik nuuskierig oor Jesus Christus, tog was hy ook ongemaklik. Bewus daarvan dat hy ‘n uitgeworpene is en miskien ook verbouereerd omdat hy so kort van postuur was, het hy in die boom weggekruip vanwaar hy kon sien wat gebeur terwyl hy tog ‘n sekere afstand handhaaf. Ook ons word miskien aangetrek deur ‘n lewe van geloof en is miskien daarvan bewus dat iets in ons lewens kortkom, en tog hou ons terug, bewus van ons eie ontoereikendhede of bang vir wat ander van ons sal dink. Jesus Christus breek egter deur Saggéus se verdedigingsmiddele; Hy spreek hom regstreeks aan en weet presies wat hy nodig het.

Jesus kondig aan dat hy na Saggéus se huis kom. In Bybelse taal beteken dit dat Hy kom om Saggéus se lewe met hom te deel en om in ‘n verhouding met hom te tree. Om Jesus Christus in ons lewens te verwelkom, beteken dat ons Hom leer ken en Hom toelaat om ons te leer ken, ook daardie dele van onsself wat ons liewer nie wil hê Hy  moet sien nie. Maar dit is net daardeur dat ons ware genesing en vrede kan vind en die stappe kan doen wat ons moet doen ten einde met God sowel as diegene om ons versoen te raak.

Reinig jou denke van woede, die gedenking van bose, skandelike gedagtes en dan sal jy uitvind hoe Christus in jou woon

Die Heilige Maximus die Belyder

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof 22 Januarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

‘n Dankbare Hart

  Luke 17:12-19

Vandag keer die Kerk terug na die hoor van die Evangelielesings volgens die Heilige Lukas, en hoor ons die beskrywing van hoe Jesus Christus tien melaatses genees het. Tien manne wat aan melaatsheid lei,  het na Hom gekom en Hom gevra om Hom oor hulle te ontferm, en Hy het vir hulle gesê om hulle aan die priesters te toon ten einde hul genesing te bevestig. Terwyl hulle weggaan, het hulle gevind dat hulle genees is. Toe hy dit ontdek, het een van die melaatses, ‘n Samaritaan,  teruggekeer om Jesus te dank. Die ander nege het egter voortgegaan op hul pad, wat Jesus laat opmerk het dat net een van hulle teruggekom het om dankie te sê.Lepers

Hierdie voorval herinner ons daaraan dat ons God se gawes al te maklik as vanselfsprekend kan aanneem, en vergeet om Hom daarvoor te dank. Die kweek van ‘n gees van dankbaarheid is een van die grondbeginsels van ons Christelike lewe, want ons moet dikwels bewus word van alles wat God vir ons doen. Ons wonder miskien hoe die nege melaatses dan vergeet het om dankie te sê vir hul genesing, tog, as ons nie dankbaar is vir alles wat God vir ons in ons daaglikse lewe doen nie, loop ook  ons die gevaar om blind te wees vir sy meer dramatiese handelinge.

Mense dink dikwels aan gebed as hoofsaaklik die vra van goed van God. Terwyl ons inderdaad al ons behoeftes en dié van die wêreld in gebed na God moet bring, begin ware gebed met die erkenning van Wie God is, met die loof van Hom vir Wie Hy is en die danksegging vir alles wat Hy vir ons gedoen het. Want gebed is uiteindelik die kweek van ‘n verhouding met God terwyl ons leer om nie net op Hom te reken vir al ons behoeftes nie, maar ook om raak te sien hoe Hy op hierdie behoeftes antwoord en om Hom daarvoor te dank.

Watter woorde kan God se gawes voldoende beskryf? Hulle is so talryk dat hulle te veel is om op te noem. Hulle is so groot dat enigeen van hulle in antwoord daarop om ons totale dankbaarheid vra.

Die Heilige Basilius die Grote.

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof 15 Januarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

‘n Groot Lig

Vandag, op die Sondag na Teofanie, hoor ons hoe Jesus Christus, na sy doop in die Jordaanrivier en die gevangenissetting van die Heilige Johannes die Doper, na Galiléa teruggegaan het waar Hy begin preek het. Die Heilige Matthéüs sê vir ons dat dit so was dat die woorde van Jesaja vervul sou word wat verkondig het dat die volk wat in die duisternis gesit het ‘n groot lig gesien het.Church_of_Christ_icon

Die fees van Teofanie is ‘n fees van die Lig. Deur met sy Geboorte onder ons te kom woon, het die lig van Jesus Christus die duisternis van ons wêreld binnegekom, en met sy Doop in die Jordaan is hierdie lig openlik aan die hele wêreld openbaar. Nou sien ons hoe hierdie lig begin versprei, eers in Galiléa, maar uiteindelik sal die Lig van Christus, bietjie vir bietjie, deur die hele wêreld versprei.

Soos die Heilige Johannes die Doper, het Jesus mense tot bekering geroep, “want die Koninkryk van die hemele het naby gekom.” Die Heilige Johannes het gepreek dat die Koninkryk aan’t  kom was, maar nou, met die koms van Christus, is die Koninkryk “naby”, want die teenwoordigheid van Jesus Christus maak die Koninkryk teenwoordig. Maar dit is net die begin en moet voortgaan om te groei totdat dit in die volheid daarvan bestaan.

Ons betree die Koninkryk van die Hemel deur bekering, ‘n bekering wat nie ‘n eenmalige gebeurtenis is nie, maar ‘n proses waarmee ons lewenslank moet volhou. Maar dit beteken nie dat daar ‘n lys van goed is wat ons moet doen of nie doen nie. Dit is veelmeer ‘n ontmoeting met die Lig van Christus. Die Kerk praat oor die doop as verheldering of verligting. Dit is die Lig van Christus wat ons in staat stel om werklik te kan sien – en om in ons geloof te groei, beteken dat ons al hoe meer deursigtig word vir hierdie Lig. Deur voortgesette reiniging en verligting word ons geroep om draers van Christus se Lig te word sodat ook ander sy Lig in ons kan sien.

Die “groot lig” is Christus ons Here en die helderheid van die prediking van die Evangelie.

Die Heilige Cyrillus van Alexandrië

Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof 8 Januarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

Die Besnydenis van die Here

Vandag, op die agste dag na die Geboorte, wat ook die eerste dag van die burgerlike Nuwe Jaar is, gedenk die Kerk die besnydenis van Jesus Christus. Die Heilige Lukas sê vir ons dat Hy nie net besny is nie, maar ook die naam Jesus ontvang het, wat Redder beteken. En die Kindjie het gegroei, “en die genade van God was op Hom.”pantocrator-1

Ons wonder miskien waarom Jesus besny moes word. Die Heilige Lukas sê vir ons dat Hy dit gedoen het ten einde te voldoen aan die Wet van Moses (2:39), en die Vaders leer ons dat Hy dit gedoen het ten einde Hom volledig met ons te vereenselwig ten einde ons te red. Want, soos die Heilige Paulus dit stel, ook ons word in Hom besny, (Kol. 2:11). Die besnydenis van Christus vervul die Wet en skaf dit terselfdertyd af, want deur Sy dood en opstanding stel Hy ‘n nuwe besnydenis in, naamlik die doop.

Besnydenis is deur Josua in die Ou Testament ingestel as voorafskaduing van wat sou kom. Net soos Josua deur die Vaders gesien is as die voorafskaduing van Jesus, is die besnydenis wat hy ingestel het terwyl die volk Israel in die woestyn rondgeswerf het, gesien as die voorafskaduing van ons doop. Net soos wat dit ten doel gehad het om die volk Israel af te sonder sodat hulle ‘n nuwe lewe kon lei, neem ons doop ons op in die dood en opstanding van Jesus Christus terwyl dit ons van ons sonde reining, en ons in staat stel om ‘n nuwe lewe in Hom te lei.

Hierdie nuwe besnydenis waarin ons in die doop opgeneem word, is egter nie ‘n liggaamlike ding nie, maar is dit wat die Heilige Paulus ‘n “besnydenis van die hart” noem (Rom 2:29), wat nie net ‘n eenmalige besigheid is nie. Die Heilige Bede die Eerbiedwaardige, verwys daarna as “hierdie daaglikse besnydenis van ons, dit wil sê, die voortdurende reiniging van die hart.” Ons is ‘n verstommende groot gawe gegee met die doop, maar dit is ‘n gawe wat elke dag in ons vernuwe moet word. Kom ons bid dat God ons, waar ons ‘n nuwe jaar begin, sal help om waarlik ons harte binne te gaan en Hom daar op ‘n immer nuwe manier te vind.

Abba Pimen het van Abba Prior gesê dat hy elke dag ‘n nuwe begin maak.

Uit die Gesegdes van die Woestynvaders.

 Uittreksel uit Evangelion, ‘n Bulletin van die Ortodoks-Christelike Geloof, 1 Januarie 2017

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk

Vertalings uit Engels na Nederlands van geskrifte van Argimandriet Zacharias van Essex

Boeken/BOOKS Archim. zacharias

Enkele jare gelede is die volgende onder die hofie “Leesstof” op ons webblad geplaas:

“Presbitera Anke Arnold-Lyklema het  ‘n boek van argimandriet Zacharias van die Ortodokse Klooster te Essex vertaal wat bestaan uit ‘n reeks voordragte oor “die verruiming van die hart”. Die Nederlandse vertaling dra die titel:   “Weest ook gij uitgebreid (2Kor.6:13) – De uitbreiding van het hart in the theologie van de heilige Silouan de Athoniet en archimandriet Sophrony van Essex”. Dit word uitgegee deur  Orthodox Logos, Tilburg NL. Meer hieroor is op haar webblad, Maranatha House  (http://www.maranathahouse.info) te vind.”

Presbitera Anke het intussen met hierdie taak voortgegaan en ‘n aantal verdere werke is nou ook vertaal en beskikbaar gestel. Lees gerus meer daaroor by die volgende skakels:

http://www.maranathahouse.info/publications00.html

http://www.maranathahouse.info/publ-books/books-frz.html

Van die publikasies is onder andere die volgende:

Dan is daar ook tekste in PDF wat gratis in Engels of Nederlands afgelaai kan word.

Ons wens Presitera Anke ryke seën toe met die groot taak wat sy onderneem het!

Lewer kommentaar

Filed under Afrikaans-Ortodoks, Die Bybel, Liturgiese jaar, Ortodokse Kerk